Różowy Październik w Zawierciu. Trzy dni profilaktyki, wsparcia i kobiecej siły

Wydarzenie pod hasłem „Jesteś ważna. Zadbaj o siebie” rozpoczęło się w czwartek, 22 października, w Miejskim Ośrodku Kultury, a następnie przeniosło się do Galerii Stara Łaźnia.

Przez trzy dni uczestniczki mogły rozmawiać o zdrowiu, dzielić się doświadczeniami i szukać siły we wzajemnym wsparciu.

Pierwszy dzień w Miejskim Ośrodku Kultury

Inauguracja Różowego Października odbyła się w czwartek, 22 października, w Miejskim Ośrodku Kultury w Zawierciu. Spotkanie poświęcono profilaktyce raka piersi, znaczeniu wczesnego wykrywania choroby oraz wsparciu kobiet, które mierzą się z diagnozą onkologiczną.

Na wydarzenie zaprosiła prezydent Miasta Zawiercie Anna Nemś oraz pełnomocniczka Prezydenta Miasta Zawiercie ds. Kobiet Edyta Grzebieluch.

Ważnym elementem programu były wystąpienia osób, które na różne sposoby pomagają kobietom zdobywać wiedzę, przechodzić przez trudne doświadczenia i odnajdywać się w nowej rzeczywistości.

„Rak piersi – wiedza, która może uratować życie”

Jednym z głównych punktów pierwszego dnia był wykład poświęcony profilaktyce raka piersi, który poprowadziła dr Karolina Snopek-Miśta, chirurg onkologiczna związana z Uniwersyteckim Centrum Klinicznym w Katowicach.

Spotkanie przypominało, jak ważne są profilaktyka, czujność wobec zmian w organizmie i korzystanie z dostępnych badań. Wiedza oraz szybka reakcja mogą mieć ogromne znaczenie, dlatego tak istotne jest, by kobiety nie odkładały troski o swoje zdrowie na później.

Głos Amazonek – doświadczenie i wzajemne wsparcie

O historii i działalności Stowarzyszenia Amazonek i Osób z Problemami Onkologicznymi w Zawierciu, a także o własnych doświadczeniach związanych z chorobą nowotworową opowiadała Izabela Tkocz. Jej wystąpienie pokazało, jak ważne jest wsparcie osób, które mają podobne doświadczenia i potrafią towarzyszyć innym w trudnych momentach.

Ważnym przesłaniem spotkania było to, że diagnoza nie musi definiować całego życia człowieka. Obok leczenia i troski o zdrowie istotne są także relacje, pasje, aktywność oraz możliwość rozmowy z kimś, kto rozumie emocje towarzyszące chorobie.

Twórczość, profilaktyka i chwile wytchnienia

Pierwszego dnia uczestniczki mogły również poznać historię Anny Zdonkiewicz i jej siostry Doroty Domagalskiej, związanych z projektem „Siostry malują”. Anna opowiedziała o tym, jak sztuka może pomagać w przechodzeniu przez trudne doświadczenia i stać się przestrzenią wyrażania emocji, odnajdywania spokoju oraz skupienia się na tym, co daje radość.

O pacjencie onkologicznym w gabinecie kosmetologicznym mówiła kosmetolog Ewelina Jędrszczyk. W programie znalazł się także występ Judyty Piorun, która zaśpiewała i zagrała na saksofonie.

Na miejscu przygotowano również stoiska informacyjne i profilaktyczne. Przedstawiciele Szpitala Powiatowego w Zawierciu oferowali m.in. pomiary ciśnienia i poziomu glukozy oraz porady dotyczące zdrowego stylu życia. Można było także uzyskać informacje dotyczące świadczeń z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Nie zabrakło również słodkiego poczęstunku.

Drugi dzień w Galerii Stara Łaźnia

W piątek, 23 października, wydarzenie przeniosło się do Galerii Stara Łaźnia. Tym razem obok rozmów o zdrowiu ważne miejsce zajęły działania artystyczne i relaksacyjne.

W programie znalazły się warsztaty „Różowa kotwica”, różowa medytacja, tworzenie „Biuściastych magnesów” oraz spotkanie ONKOCAFFE. Uczestniczki mogły spędzić czas w przyjaznej atmosferze, porozmawiać i skorzystać z przestrzeni sprzyjającej odpoczynkowi.

Ważnym punktem dnia była emisja wywiadu z Dorotą Domagalską zatytułowanego „Będę fiurgać we Wszechświecie”. Rozmowa o życiu, odwadze i wolności ducha poruszyła uczestniczki i stała się wstępem do kolejnych wspomnień.

Trzeci dzień Różowego Października. Rozmowy o życiu po operacji

W sobotę, 24 października, Galeria Stara Łaźnia ponownie stała się miejscem spotkań, warsztatów i rozmów. Po zajęciach „Pleciemy drzewo życia” odbył się panel zatytułowany „Nie ma piersi? Jest życie!”, poświęcony temu, co dzieje się po operacji i jak odnaleźć się w nowej rzeczywistości.

W rozmowie uczestniczyły Edyta Grzebieluch, pełnomocniczka Prezydenta Miasta Zawiercie ds. Kobiet, Izabela Tkocz ze Stowarzyszenia Amazonek i Osób z Problemami Onkologicznymi oraz Anna Zdonkiewicz. 

Uczestniczki mówiły o tym, jak odnaleźć się w codzienności po diagnozie i leczeniu, jak ważne jest wsparcie innych kobiet oraz dlaczego warto nie rezygnować z aktywności i własnych pasji. Z ich wypowiedzi wybrzmiewało przekonanie, że siła nie oznacza braku trudnych emocji, lecz także umiejętność szukania pomocy, podejmowania kolejnych kroków i korzystania z tego, co daje życie.

Ważnym elementem sobotniego programu była także kolejna rozmowa z Anną Zdonkiewicz – tym razem poświęcona przede wszystkim jej siostrze Dorocie Domagalskiej, jej malarstwu oraz temu, co obie kobiety przeżyły dzięki wspólnej pasji.

„Siostry malują”. Jak malowanie stało się przestrzenią spokoju

Anna Zdonkiewicz opowiedziała, że Dorota zaczęła malować po kolejnej diagnozie choroby nowotworowej. Początkowo był to pomysł, który z czasem przerodził się w ważną część ich wspólnego życia. Siostry malowały razem, często wieczorami i nocą, koncentrując się na farbach, kolorach i kolejnych obrazach.

Jak wspominała Anna, wspólna twórczość pozwalała im na chwilę odsunąć myśli o chorobie. Była dla nich czymś w rodzaju medytacji – czasem skupienia na tym, co dzieje się tu i teraz. Dorota potrafiła poświęcać malowaniu wiele godzin, a tworzenie dawało jej poczucie celu i radość.

Pomysł szybko nabrał rozmachu. W ciągu około półtora roku Dorota stworzyła – według relacji siostry – około 110 obrazów. Jej prace były prezentowane na wystawach, a twórczość rozwijała się w niezwykłym tempie. Z czasem zaczęła również pisać wiersze i pracować nad książką, której nie zdążyła ukończyć. Anna przygotowała album łączący obrazy, wiersze i fragment wstępu do tej niedokończonej publikacji.

Wspomnienia Anny pokazały Dorotę nie tylko jako osobę mierzącą się z ciężką chorobą, lecz przede wszystkim jako kobietę pełną pomysłów, humoru i twórczej energii. Siostra podkreślała, że Dorota nie chciała, by całe jej życie sprowadzało się do chorowania. Chciała tworzyć, spotykać się z ludźmi i realizować kolejne plany.

Obrazy, w których zapisane są emocje i nadzieja

Podczas spotkania w Galerii Stara Łaźnia można było zobaczyć obrazy Doroty Domagalskiej. Każdy z nich miał własną historię, a niektóre szczególnie mocno wiązały się z jej doświadczeniami i relacjami z bliskimi.

Anna opowiedziała m.in. o obrazie przedstawiającym tańczącą postać. Dorota, która lubiła tańczyć, namalowała w nim samą siebie. Wspominała również o pracy zatytułowanej „Moje życie”, w której pojawiają się połamane gałęzie i zielony listek. W interpretacji Anny ten drobny znak symbolizował nadzieję – przypomnienie, że nawet po trudnych doświadczeniach coś wciąż może odrastać i żyć.

Szczególne znaczenie ma także obraz „Zróbmy to razem”, który siostry stworzyły wspólnie. Powstał w ostatnim okresie życia Doroty. Anna przygotowała tło, a jej siostra namalowała postać kobiety. Dla obu praca ta była czymś wyjątkowym, a jej tytuł przypominał o więzi, która towarzyszyła im także w najtrudniejszych chwilach.

Dorota pozostawiła po sobie nie tylko obrazy, ale również słowa, które bliscy nadal przywołują. Anna wspominała, że siostra chciała być zapamiętana z uśmiechem. Podczas sobotniej rozmowy wielokrotnie powracało jej przesłanie: „Wyciskajcie życie jak cytrynkę”. To zachęta, by korzystać z życia, dostrzegać jego dobre strony i nie tracić energii na sprawy, które odbierają spokój.

Siostrzana więź, która pozostaje

W rozmowie nie zabrakło osobistych wspomnień o relacji sióstr – ich wspólnych zainteresowaniach, koncertach, żartach i codziennych sytuacjach. Anna opowiadała o Dorocie z czułością, ale też z humorem, pokazując, że ich więź składała się nie tylko z trudnych doświadczeń, lecz również z wielu zwyczajnych, radosnych chwil.

Wspominała także, że Dorota nazywała ją swoim aniołem stróżem. Dziś Anna mówi o odwróceniu tych ról – o tym, że siostra stała się dla niej aniołem. To jeden z najbardziej osobistych momentów spotkania, pokazujący, jak silna relacja może trwać w pamięci, wspólnych dziełach i słowach, które zostają z bliskimi.

Anna podkreślała, że choć rodzina przeżywa stratę, nie chce, by wspominanie Doroty oznaczało wyłącznie smutek. Uśmiech, humor i pielęgnowanie tego, co było dobre, są zgodne z tym, czego – jak mówiła – sama Dorota by sobie życzyła.

Sztuka, która łączy i daje przestrzeń do rozmowy

Wystawa obrazów Doroty Domagalskiej była częścią szerszej opowieści o kobiecej sile, nadziei i znaczeniu twórczości. W trakcie spotkania przywołano także obraz „Moje życie”, który jedna z uczestniczek zapamiętała jako symbol nadziei. Rozmowa pokazała, że dzieła artystyczne mogą być odczytywane na wiele sposobów i stawać się punktem wyjścia do osobistych refleksji.

„Jesteś ważna. Zadbaj o siebie”

Trzy dni Różowego Października w Zawierciu połączyły edukację zdrowotną, rozmowy o doświadczeniach kobiet, działania artystyczne i wzajemne wsparcie. Wydarzenie przypominało, że troska o zdrowie obejmuje zarówno profilaktykę i badania, jak i dbanie o relacje, emocje oraz własne potrzeby.

Szczególnie mocno wybrzmiało przesłanie, by nie odkładać życia na później – szukać wsparcia, pielęgnować pasje, cieszyć się bliskością i pamiętać o tym, co ważne. Wspomnienie Doroty Domagalskiej oraz jej słowa o „wyciskaniu życia jak cytrynki” stały się poruszającym dopełnieniem spotkań.

Różowy Październik przypomniał, że profilaktyka ma znaczenie przez cały rok, a żadna kobieta nie powinna zostawać sama ze swoimi obawami i doświadczeniami.