Kontrolowany niedobór tlenu może pomóc chorym na parkinsonizm

Na marginesie Parkinsona cierpi na świecie około 11 milionów ludzi. Postępująca degeneracja neuronów wytwarzających dopaminę – neuroprzekaźnik kluczowy dla kontroli ruchu - prowadzi do dobrego przesyłania sygnałów ruchowych, takich jak drżenie, sztywność mięśniowa lub spowolnienie działania. Występuje także inne istotne ryzyko, na przykład zmiany metaboliczne, reakcje czy zaburzenia snu. Leki, które powodują uszkodzenie, ale nie powodują zmian metabolicznych ani przeciwzapalnych, które są niezbędne do złagodzenia skutków ubocznych.

Metoda znana jako hipoksja przerywana (ang. przerywana hipoksja) ma na celu pobudzenie organizmu adaptacyjnego. Wdychanie powietrza o zawartości wynikającej – podanego temu, z którego można się dowiedzieć na szczytach górskich – stanowi duże obciążenie dla organizmu. Badanie przeprowadzone na Uniwersytecie Stanowym w Sao Paulo (UNESP) w oparciu o jednak to, że krótka, kontrolowana ekspozycja na takie warunki jest bezpieczna i nie zakłóca snu.

Może być wyposażone w urządzenie zabezpieczające na poziomie urządzenia oraz markery powiązane ze stanem zapalnym u osób cierpiących na chorobę Parkinsona. Wstępne wyniki otwierają dalsze badania i techniki jako leczenie uzupełniające w takim przypadku.

W trwającym 39 minut eksperymencie udziału 30 ochotników – połowa chorowała na chorobę Parkinsona, połowa była dostępna. elementy założone przez maskę przyłączeniową do aparatury, która na złącze stosowała cztery sześciominutowe cykle oddychania powietrza o zawartości 10 proc. (co odpowiada warunkowemu panującemu na wysokości 5800 metrów npm) oraz trzy pięciominutowe cykle oddychania powietrza o normalnym składzie (21 proc. kontrolowanym). Podczas sesji kontrolnej (w innym miejscu) ci sami ochotnicy przez cały czas oddychali powietrzem lub normalnym składem.

Już pojedyncza sesja przerywanej hipoksji wystarczyła, aby tymczasowo obniżyć poziom kortyzolu i leptyny u osób z chorobą Parkinsona. Kortyzol to hormon związany ze stresem, leptyna – hormon wytwarzany przez tkankę tłuszczową, który odpowiada za regulację metabolizmu i uczucia sytości. Nadmiar leptyny sprzyja jednak procesom zapalnym. Ponadto odnotowano trwały wzrost stężenia adiponektyny – substancji o działaniu przeciwzapalnym, której poziom w chorobie Parkinsona bywa zaburzony. Efekt ten utrzymywał się nawet przez 24 godziny po zakończeniu eksperymentu.

Jak wskazał Murilo Henrique Faria, pierwszy autor badania, nierównowaga tych trzech substancji często wiąże się ze stanami zapalnymi w mózgu, zaburzeniami hormonalnymi oraz problemami ze snem, które są typowe dla choroby Parkinsona. „Nasze wyniki pokazują, że zastosowanie przerywanej hipoksji może modulować metabolizm, co z kolei może korzystnie wpływać na jakość snu u osób z chorobą Parkinsona” – podsumował Faria. Autorzy początkowo obawiali się, że hipoksja może powodować wybudzenia lub bezsenność, jednak eksperyment tego nie potwierdził. Nie zmieniła się liczba wybudzeń czy czas potrzebny na zasypianie – ani u osób z chorobą Parkinsona, ani u zdrowych ochotników.

„Wstępne wyniki wskazują, że technika ta aktywuje mechanizmy ochronne, które mogą przynieść korzyści osobom z chorobą Parkinsona, nie wywołując przy tym skutków ubocznych. To istotne, ponieważ pozwala na prowadzenie badań z udziałem większej liczby ochotników oraz stosowanie długoterminowych protokołów, które pozwolą ocenić efekty powtarzanych sesji” – powiedział Fabio Barbieri z UNESP, który kierował zespołem badawczym.

„Obecnie ćwiczenia fizyczne stanowią jedyną dostępną strategię poprawiającą stan kliniczny pacjentów. Warto zatem zbadać, czy kontrolowana hipoksja mogłaby przynieść podobny efekt jako metoda uzupełniająca aktywność fizyczną. Podkreślam, że w żadnym wypadku nie mówimy tu o leku na chorobę Parkinsona ani o podejściu, które mogłoby zastąpić inne formy terapii” – zaznaczył Barbieri.

Według Barbieriego pojedyncza sesja protokołu wystarczyła, aby zmienić biomarkery we krwi – na przykład obniżyć poziom kortyzolu i podnieść stężenie adiponektyny – jednak mogła nie być wystarczająca do reorganizacji cyklu snu i czuwania. Potrzebne są bardziej szczegółowe i długoterminowe badania.

Badanie potwierdziło również, że procedura nie wpłynęła na poziom żelaza we krwi ani nie zwiększyła stężenia interleukiny-6, stymulującej procesy zapalne. Wynik ten świadczy o bezpieczeństwie metody. Ponadto pomogła ona utrzymać stężenie BDNF (neurotroficznego czynnika pochodzenia mózgowego) – białka kluczowego dla ochrony i podtrzymywania funkcji neuronów.

Korzystny wpływ okresu hipoksji można uzyskać za pomocą technologii zwanej hormezą, czyli zdolności organizmu do adaptacji w postaci stresorów. Ekspozycja na powietrze o niskiej zawartości zawartości (symulujące warunki wysokogórskie) – uruchamiana za pomocą maski i specjalistycznego sprzętu lub w wydzielonych komorach – jest urządzeniem kontrolnym w systemie monitorowania.

Zastosowanie wyników badań kluczowych ma na celu zastosowanie zastosowania powietrza o niższej i normalnej zawartości, oraz ścisła kontrola zasilania. Precyzyjnie dobrane do rozważań dotyczących aktywności o nazwie HIF-1? (czynnik indukowany hipoksją 1-alfa). HIF-1? w pełni wykorzystujący czujnik, który może uruchomić mechanizmy neuronowe i optymalizujące energię w komórkach.

„To właśnie precyzyjna kontrola przynosi korzyści. Nie chodzi po prostu o wyjazd w góry” – zażartował Carlos Augusto Kalva-Filho, współautor badania. Jak wyjaśniono, że różni się od ostrej choroby wysokościowej, która u osób znajdujących się na wysokościach znajdujących się na wysokości głowy, nudności i charakterystycznych, au piłkarzy prowadzi do zadyszki i postaci. „Podczas podróży w miejscu znajdującym się na bardzo dużych wysokościach organizm jest poddany dołączonemu i natychmiastowemu stresowi, który ostatecznie staje się dla niego zbyt dużym obciążeniem. W warunkach laboratoryjnych wszystko jest pod kontrolą” – zawiadomione.

Paweł Wernicki (PAP)

pmw/ zan/